Deze zomer was het alweer 2 jaar geleden dat er plots veel te snel een kleine lieve meid in mijn armen viel. Niet onverwacht, 9 maanden hadden we er naar uit gekeken. Toch niet gedacht dat ze liever thuis zou komen. Eindeloos dankbaar ben ik Ilse. Een vroedvrouw, mijn vroedvrouw, de vroedvrouw die ik 2 weken eerder ontmoette in mijn winkel.
"Waarom beval je niet gewoon thuis dan?" vroeg ze.
"Omdat ik liever de zekerheid rond mij heb. Maar als het ineens toch zover zou zijn, dan bel ik je"
Telefoonnummers werden uitgewisseld.
In nood mocht ik bellen, want thuisbevalling deed ze normaal niet.
Wat was manlief blij dat hij kon bellen, wat zijn we haar eindeloos dankbaar om ons onmiddellijk te komen helpen. Haar snelle optreden en uitermate goede zorgen hebben er voor gezorgd dat we niet naar het ziekenhuis hoefden te gaan, dat we heerlijk thuis konden wennen aan die lieve kleine meid.
Ik probeer er een gewoonte van te maken om ze te bedanken.
Vorig jaar met een mega bos bloemen, dit jaar met een leuke zelfgemaakte tas.
Met vooraan een verdoken zakje.
Gevoerd in een vrolijk stofje.
Geen paspel maar een satijn biaislintje tussenuit gestikt.
Ik ben zelf nog steeds fan!
Van Ilse en van de tas!
